سلام به تمامی دوستان و همراهان همیشگی ام من بعد از ماه ها  تلاش و كارو جمع آوری اطلاعات بالاخره سایت : « مهندسی عمران» را درست کردم تا بدانم در رشته ام نیز حرفهایی برای گفتن دارم و خواستم زمانی شما دوستانم این سایت را ببینید که آماده شده باشد هر چند اکثر شما اهل شعر و شاعری هستید و من دستانتان را بوسه باران می کنم برای این همراهی سبزتان که بنده را همیشه با گرمای نوشته ها و نفس هایتان حمایت کردید و نمی دانم چگونه باید جبران کنم این محبتتان را .

ولی می خواهم این سایت را نیز ببینید و اگر دوست داشتید لینک کنید و به دیگران معرفی کنید و نقاط ضعف کارم را به من اعلام کنید تا بتوانم با بازوان و ذهن خلاق شما دوستانم و در جهت حمایت های همه گونه ای که شما برایم انجام داده اید به مراتب بالا برسم و افتخار کنم چنین دوستان و یاورانی دارم .

نام سایت بنده « مهندسی عمران و معماری» است که تقدیم می کنم به شما و گرمای قلبتان :

                                                  مهندسي عمران «سايت خودم »

مادر تنها خدایی است که می تونی ببینی، باور کن
او کنارت بود هر وقت گریه می کردی
وقتی یه بچه کوچک بودی
.
تو شروع کردی به رشد کردن و بزرگ شدن
وقتی برای اولین بار واستادی
... روی پاهای کوچیکت
او از خوشحالی به بالا پرید

او با خوشحالی جشن گرفت،
اولین سالگرد تولدت رو
اولین روز رفتنت به مدرسه
تو دلگرم شدی و مطمئن

او لباسای نو برای تو خرید،
بجای لباس برای خودش.
تو جلوی دوستات خودنمایی کردی

وقتی مریض بودی
شب هایش را وقف تو کرد تا
سلامتیت رو بدست آوردی!

یادت هست مــــادر؟؟؟
اسم قاشق را گذاشتی قطار، هواپیما، كشتی؛
تا یك لقمه بیشتر بخورم
یادت هست؟
... شدی خلبان، ملوان، لوكوموتیوران؛

می گفتی بخور تا بزرگ بشی آقا شیره
و من عادت كردم كه هر چیزی را
بدون اینكه دوست داشته باشم قورت بدهم
حتی بغض های نتركیده ام را

صبحانه و ناهار و شام مورد علاقه ات رو پخت،
تا بزرگ شدی
و همیشه برایت دعای خیر و طلب برکت از خدا داشت.

سر گروهبان پادگان آموزشی رو کرد به گروهان تحت امرش و گفت :
همه شما به خاطر بی نظمی و سرپیچی از دستور باید تنبیه بشید ، زود نفری ده بار روی زمین شنا برید وشروع کرد به شمردن یک دو سه چهار پنج شش هفت هشت نه ، نه ، نه ، نه ، نه و همینطور به گفتن عدد نه ادامه داد ، بعد از چند دقیقه در حالی که لبخند میزد گفت : میدونم الان دارین تو دلتون بهم فحش میدین ولی این یونیفرمی که تنمه ضد فحشه ...

یهو یه صدا از بین گروهان به گوشش خورد :
مگه مادرت هم یونیفرم میپوشه ؟!!!

این دو پرنده در کشور اکراین گرفته شده است و میلیون ها نفر در کشور آمریکا و اروپا با دیدن این عکس ها گریه کرده اند. عکاس این عکس ها آنها را به بالاترین قیمت ممکن به روزنامه های فرانسه فروخته است و تمام نسخه های روزنامه در روز انتشار این عکس بطور کامل فروخته شده است.

در تصویر اول پرنده ماده زخمی روی زمین افتاده و منتظر شوهرش می باشد

گاهی دلم میخواد خودم را بغل کنم ! ببرمش روی تخت خواب بخوابونمش و ملافه رو بکشم روش ، دستم ببرم لای موهاش و نوازشش کنم حتی براش لالایی بخونم ، وسط گریه هاش بگم غصه نخور ((خودم)) جان درست می شه ...! درست می شه ...! اگرم نشد به جهنم ! تموم میشه ...! بالاخره که تموم میشه >>>! و وقتی خودم را خوابوندم برم وسط جانمازم و بیفتم روش و داد بزنم بگم خدا ! خدا !مگر نگفتم من ترک تحصیل کردم چرا داری از من امتحان می گیری . . .!

   همه بهانه ها به تو ختم می شوند، تو به تنهایی من . . .

    ولی با آنکه نمی شود اما زندگی را ادامه می دهم...! مشق هر شبم همین بود و همین . . . چقدر دلم گاهی برای یک خیال راحت تنگ می شود که به او بگویم یکبار هم تو بگو دوستت دارم نترس ... آسمان را گرفته ام که به زمین نیاید و راستی باید اینجا بگویم در کویر دل عشق زده من چقدر خوب جانان من به این نتیجه رسید که آدمها زود عوض می شوند...آنقدر زود که تو فرصت نمی کنی به ساعتت نگاه بیندازی و ببین چند دقیقه بین دوستی تا دشمنی ها فاصله افتاده است . . .

و تمام این حرف هایت را مادر چندین بار در ذهن مرور می کنم حرف هایی که بی زحمت بر من جاری کردی و من قدر انرا ندانستم تا با قیمت گزاف زیادی انها را خودم خریدم

و اینجاست که می گویم سجده بر خاک زدن زیباست اگر قبله گاه من مادرم باشد

این که گفتند : " فراموش ات کنم " را فراموش کرده ام! خیالت تخت ...
تو تا ابد ماندگارترین " حضور ِ " روزگار منی! چون همیشه از خدا خواستم کسی را به آنچه سرنوشتش نیست عادت ندهد پس بی تاب نبودم چون مسافرم و می دانم تا دیار آغوش تو چند فرسخ بیشتر نمانده است و من کمی از دلتنگی دور و به تو نزدیک شدم و چون می دانستم که این مقصد هیچگاه مبدا نخواهد شد آخر مهمانی که میزبانش نگاه چشمان تو باشد دیگر رفتنی نیست وبی شک میدانم در این سفر اگر دستهایت مال من باشد هیچ کس مرا دست کم نخواهد گرفت

  و من عجیب ؛ به آغوش بین تو از آن سوی فاصله ها خو گرفته ام ودارم از سفری می آیم که تو به من گفته بودی : تو این من ها را از خودت منع کن خودت بهتر می دانی من میمرم برای باقی مانده ات و  در این هنگام دستانم گره می خورند به کمر تو و خدا هم می داند این عاشقانه ترین پرانتز زندگی منی است که زاده ی زمانی هستم که دقیقا در انتهای هر روز لحظه ایست که نه امروز است و نه فردا و من زاده ی آن روزم که برای همین شدم (هیچ کس) برای تمام فصول سال . . .

 چقدر جالب بود هر روز در خود بودنو تمام داشته هایت را مانند معلم حضور و غیاب کردن. . .دفتر سرنوشت خویش را باز می کنم و شروع می کنم به حضور و غیاب کردن 

 دلتنگی......حاضر! غم........حاضر ! درد.......حاضر! دوری.....حاضر! عشق.........؟  

بلندتر می خوانم......عشق...؟

باز هم نیامده غیبتهایش از حد مجازش دیریست که گذشته اخراجش می کنم!!!!

ولی بدان ای جانان من ! که تمام زندگی موفق آمیزم به هنری بود که تو برایم داشتی ولی خود را هیچ وقت هویدا نکردی تا تمام افتخارات نصیب من بشود

   ولی امید به زندگی من تو بدان و شک نکن زمانی که چمدان امیدم را می بندم یادم نمی رود که خنده ها و بوسه هایت و حتی اندکی از آغوش گرم ات را جا بگذارم و چقدر این هنگام می خواهم رو کنم به آسمان و داد بزنم با صدای بغض آلود :

  خدایا !خدایا ! خدای من ...

شانه هایت امروز مال من یک آسمان گریه دارد ! این دل من ...

آخه خیلی وقته دارم پشت بند خیلی خاطراتم نفس عمیق می کشم  تا بعضی از خاطرات که ممکن است چشمم را بارانی کنند رد کنم ؛ آخه انسان ها فکر می کنند همین که نفس گرمی از دهانشان بیرون بیاید زنده اند  ولی کسی نمی گوید آهای فلانی از خانه دلت چه خبر ؟ گرم است ؟ چراغش نوری دارد هنوز ؟ از دودکشش دودی بر میایید برای خسته دلان مسافر  

آره ، آدمیزاد غرورش را خیلی دوست دارد ، اگر داشته باشد ... آن را حتی به امانت نبرید و یا آن را از او نگیرید ضربه اش هم نزنیدش ؛چه رسد به شکستن یا له کردنش ، آدمی غرورش را خیلی دوست دارد خیلی زیاد ، شاید بیشتر از تمام داشته هایش ،دوست می دارد !

   حالا ببین اگر خودش... آره خودش ؛غرورش را به خاطر تو نادیده بگیرد ، چه قدر دوستت دارد و این همان نکته است جانان من و من فهمیدم قدر تو را از اینهمه خاموشی که مانند شمع سوختن ات بی صدا بود ولی پرنور که سوختی که من غرورم لکه دار نشود در حالیکه تو غرور نداشته ای در دید این کوته فکران بشری

ولی دلخوشم به لنگه های در با اینکه کهنه شدند و جیر جیر می کنند خوشحالم به همین ها که حداقل در این دنیایه بی وفایی آنها لنگه هم هستند همینکه از هم دور می شند صداشون کرم می کنه و دوست دارم زودتر در را ببندم شاید بهم رسیدنشون دیگه صدایی نداشته باشد و آنگاه که در را بستم خوشحالم که دیگر صداشون اذیتم نمی کنه ؛ بلکه دیدنشون امید می ده چون مثل بعضی از آدمها نیستند که مانند دوده بمانند آرام و بی صدا بیایند در زندگی ات و آن را سیاه کنند ،

   نمی دونم مثالشان را دیدی یا نه . . . !!!

یا مثال لنگه های دری را دیدی که تنها خودشان شدند ولی برای خودشان دنیایی ،اینها همیشه دلخوشی آدمایی هستند که ساکت سوار تاکسی می شند و تا مقصد از پنجره بیرون را نگاه می کنند آخرشم بدون حرفی ، کرایه را حساب می کنند و میرن اینها همان آدمهایی هستند که خسته و دل تنگن و نباید سر به سرشان گذاشت

سالهاست که معنای این را نفهمیدم "رفت و آمد" یا "آمد و رفت"؟ . . . آدمها می روند که برگردند ، یا می آیند که بروند . . .؟

گاهی اوقات چقدر دلم برای یک خیال راحت تنگ می شود چقدر دلم می خواد یک پیک شراب ناب بریزم و بزنم به سلامتی خودم که اگر با کسی عهدی بستم و با اینکه طرفم پایبند نبود ولی وجدانم راحته که نامردی نکردم حتی وقتی بهم سراب نشان داد از سراب نشان داده شده اش آب خوردم و سیراب رد شدم نگذاشتم به دروغش افتخار کند . . .!

     و خوشحالم زود فهمیدم کسانی را باید دوست داشته باشم که در زندگیم نقش داشتند نه اینکه نقش بازی کردند .  . .

کاش خودم را جایی جای بگذارم و بعد برگردم ببینم که نیستم آخه آدمهای کنارم مثل جمعه می مانند نه فرد هستند نه زوج و پر از ابهامند واسه همین شعارم همیشه این بود هر چه از دست می رود بگذار برود ، چیزی که به التماس آلوده باشد نمی خواهم ! حتی زندگی را ... ولی حالا بیا و بنشین روبرویم و در جواب اینهمه آدم که می گند مردها گریه نمی کنند تو به من این سئوال را جواب بده که این اشک ها از مرد بودن من میریزند یا نامرد بودن تو ...

گاهی دلم از هر چه آدم است می گیرد ؛ گاهی دلم دو کلمه حرف مهربانانه می خواهد ؛

نه به شکل "دوستت دارم" و یا نه به شکل " بی تو میمیرم" . . . ساده خیلی هم ساده شاید مثل : دلتنگ نباش ، امیدت به خدا و فردا روز دیگریست ...یا  بهمون بگی ما 2 تا بهم یک عکس 2 نفره بدهکاریم ...

دانستم لیوان نیمه خالی نصفش زندگی داده است و در نصف دیگرش زندگی در جریان است و باید از حداقل ها حداکثر ها را ساخت . . .

و چقدر افسوس می خورم با تمام درد دلهایم و تمام بی حجابی حرف هایم در برابر وجودت تو ندانستی وقتی از من می پرسی که خوبی و من میگم ای بد نیستم ... یعنی بدم ! آره خیلی هم بدم ... پس نگو خدا را شکر ؛ آخه سکوت که همیشه نشانه رضایت نیست شاید کسی داره خفه میشه پشت یک بغض از یک دل گرفتگی ، از یک سرریزغم شدن و شکسته شدن دلش،

آخر دل است دیگر ، شعور اگر داشت نمی گرفت . . .

دانستم مردی  که کوه را برداشت اول از سنگریزه ها آغاز کرد و فریاد می زد لذت در راه رسیدن به بالای کوه است نه در قله کوه و اگر به قله رسیدی لبخندت را تقدیم به تمام سنگریزه هایی کن که وجودت را خراشیدند تا مانع شوند که به بالا برسی و اگر لبخند زد بدان کوه در برابر سر تعظیم فرود می آورد 

وآنگاه تو می توانی بر خواستن هایت ببالی و خود را خوشبخت بدانی چون نه اینکه مشکلی نداشته باشی تو با مشکلاتت مشکل نداشتی ... و خودت را خوشبخترین آدم دنیا بپندار، چون کسی در میان همه آن مشکلات زیر بازویت را گرفت و گفت (بلند شو با هم درستش می کنیم )

این جمله یعنی ته رفاقت و همان دلگرمی که تو به آن رسیدی که اگر دیروز آرزو داشتی دست اتفاق را بگیری تا نیفتد اما امروز فهمیدی اتفاق که بیفتد باز تو زندگی خواهی کرد و اینبار گرمایی در پشت سرت حس می کنی از اینکه یکی فقط برای وجود خودت با تو مانده که می دانی اینبار با او دنیا را به تعظیم وا می داری . . .  

وبی محبا داد بزنم هی فلانی نردبان هوست را بردار و از اینجا برو با این نردبان دستت به عشق نمی رسد ... عشق بال می خواهد که تو نداری و برای همین بود که همیشه بر خلاف آب شنا کردن و رسیدن برایم مهم بود و این برای تنهاییم همان امید به زندگی بود تا به جایی برسم که دیگران نرفتند گاهی آدم می ماند بین بودن و یا نبودن ، به رفتن فکر می کنی اتفاقی می افتد که منصرف می شوی ؛ می خواهی بمانی رفتاری میبینی که انگار باید بروی ... این بلاتکلیفی خودش کلی جهنم دارد ...!

پس دیده ام را اصلاح کردم و به خودم گفتم گاهی اگر دوستش داری به خاطرش ماندن را تحمل کن چون رفتن از دست همه بر می آید و چون نمی خواستم رابطه ام را خراب کنم آخه رابطه زمانی خراب  میشه که تو ناراحتش می کنی و دیگری آرام اش می کند ....سعی کردم دیده ام آنطور نباشد که دید دیگران است پس پی بردم که گریه آدم ها از ضعیف بودنشان نیست از این است که آنها روزی قوی بودند و چون الان نیستند به حال آن افسوس می خورند . . .

برای دل همسایه نور آرزو کن شاید حوالی دلت روشن تر شود ...

    همیشه این جمله را به من می گفت و بر درخت پرمحبتش مانند هدیه برگ طلایی بر زمین ,عشقی دیگر راهی من می کرد و من را ره سپار جاده ای بی انتها ولی پر امید می کرد ؛ تا مبادا از حرکتی بایستم و زمزمه زیر لب هایم هدیه ای از او بودکه می گفت زمزمه ات تنها این باشد که امید هنوز زنده است و جان می توان داد تا کور سوی امید روشن بماند برای راه نرفته ای که باید برای رسیدن به دشت پر شقایق آرزو ها طی کرد و اگر در راه چیزی از دست دادم یادم داد به جای حسرت از دست دادنش نگویم (آن را ) از دست دادم بلکه فقط بگویم آن را پس دادم و از چیزی نترسم ( اگر و اگراشتباهی کردم ) آنقدر مردانگی اش را داشته باشم که اشتباه ام را بپذیرم چون حتی به این باور رساند من را که اگر گناه کرده باشی می توان به روشنی رسید اگر بفهمی و جبران کنی چون معتقدم کرد:

 گناهی که پشیمانی بیاورد بهتر از آن عبادتی است که غرور بیاورد و تمام اینها به اضافه هزاران حرف می شد توشه در راه سفر به نو جوانی و جوانی و ... و  اگر من تمام اینها را به اضافه  صبوری مادر داشتم مطمئنم کاملترین انسان دنیا می شوم و آنگاه می توانستم این جمله را در زمان چه غم و چه شادی حل کنم تا که زندگی در من جریان پیدا کند و داد  بــــــــــــــــــــزنم شقایــــق را نشانم دهید قصد زندگــــــــــــی دارم

 یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش
ای معلم نام و هم یادت به خیر
یاد درس آب و بابایت به خیر
ای دبستانی ترین احساس من
بازگرد این مشقها را خط بزن !!!
<< روز معلم بر تمامی معلمان و استادان مبارکـــــــــــــ >>